Sonu BUYU ile biten kelimeler

Kelimeler arşivi içinde; sonunda "buyu" olan, toplam 1 adet kelime bulunmaktadır. Sonu buyu ile biten kelimeler listesinden; Türkçe hakkında yapacağınız ders ve araştırma çalışmalarında ya da Scrabble, Kelimelik vb. gibi kelime bulma oyunlarında kelime türetmek için faydalanabilirsiniz.

Bunun yanı sıra, başında buyu olan kelimeler listesine ulaşmak veya içinde buyu olan kelimeler listesini incelemek isteyebilirsiniz. Ayrıca, burada verilen kelimelerin tanımları için aşağıda bulunan "harfli kelimeler" bağlantılarını kullanabilirsiniz.

 
 

Bazı kelimelerin anlamları

BUYU

Bir kere, bir kez.

  -   -   -  

Anlamında BUYU bulunan kelimeler

Bu bölümde tanımı içerisinde BUYU geçen kelimeler listesi verilmiştir.

LEBBEYK

"Buyurun efendim, emredin" anlamlarında bir seslenme sözü.

EMRETMEK

Buyurmak, emir vermek.

BUYRUK

Belirli bir davranışta bulunmaya zorlayıcı söz, buyuru, emir, ferman. Egemenlik.

BUYRULMAK

Buyurma işi yapılmak.

ATMACACIBAŞI

Osmanlı sarayında atmaca yetiştiren ve onları av için eğiten atmacacıların buyurucusu.

YASAKLAMAK

Bir şeyin yapılmamasını buyurmak veya istemek.

TAKVA

Allah'tan korkma. Dinin yasak ettiği şeylerden sakınıp buyurduklarını yerine getirme, züht.

BOYURMAK

Eski türkçe buyurmak: buyurmak.

BARUTÇUBAŞI

Barut yapımı ile uğraşan ve cebeci ocağına bağlı olan barutçuların buyurucusu.

BUYIRMAK

Buyurmak.

YASALI

Yasaya uygun veya yasanın buyurduğu, kanuni.

BUYURGANLIK

Buyurgan olma durumu.

BİNİCİBAŞI

Osmanlılarda binicilikle ilgili etkinliklerin en büyük buyurucusu. Osmanlılarda süvari birlikleri komutanı.

BUYRUKÇU

Buyuran, emreden kimse.

HAYDİSENE

Haydi sözünün buyurma, dilek bildiren pekiştirmeli biçimi, hadisene.

ZAHİT

Dinin yasak ettiği şeylerden sakınıp buyurduklarını yerine getiren (kimse).

EMREYLEMEK

Buyurmak, emretmek.

BUYURMA

Buyurmak işi.

AMİR

Bir işte emir verme yetkisi bulunan kimse, mir. Buyuran, buyurucu. Satıcı veya ihracatçının gönderdiği malların bedelini almak üzere gerekli belgeleri göstererek bankaya başvuran kimse.

CÜNÜP

Dinin buyurduğu biçimde henüz yıkanmadığı için temiz sayılmayan (kimse), cenabet.