Sonu K ile biten 4 harfli kelimeler

Kelimeler arşivi içinde; sonunda "k" olan 4 harfli toplam 460 adet kelime bulundu. Sonu k harfi ile biten kelimeler listesinden; Türkçe hakkında yapacağınız ders ve araştırma çalışmalarında ya da Scrabble, Kelimelik vb. gibi kelime bulma oyunlarında kelime türetmek için faydalanabilirsiniz.

Ayrıca, başında k harfi olan kelimeler listesine ulaşmak veya içinde k harfi olan kelimeler listesini incelemek isteyebilirsiniz. Kelime anlamı için sözcüklerde bulunan linklerden faydalanabilirsiniz.

 
 

Bazı kelimelerin anlamları

ÖMÜK

Gırtlak. Boğaz. Yemek borusu. Nefes borusu. Ağaç testinin küçük ağzı.

ELEK

Taneli veya un gibi toz durumunda olan şeyleri yabancı maddelerden ayıklamak veya incesini kabasından ayırmak için kullanılan, tahta bir kasnak ve tek tarafa gerilmiş, gözenekli tel, kıl, bez vb.nden oluşan araç.

ICIK

Çok az, biraz. Azmış yara. Çok az, azıcık: Icık dur.

HİRK

Sürülüp dinlenmeye, nadasa bırakılan tarla. Eski (elbise, ayakkabı ve benzerleri şeyler için).

AMAK

Tepenin en sivri yeri: Şu dağın amakına kadar çıktım. Almak. Karşı, ön taraf, gözönü, her taraftan görülebilen yer, meydan, açıklık. Atmak. Eğmek.

CORK

Kuluçka. Tortu.

ÜRÜK

Şiş, şişlik. Dam kıyısı. Sivas şehri, Mursal bucağına bağlı bir yerleşim yeri.

TOUK

Tavuk.

EREK

Gerçekleştirmek için tasarlanan ve erişmek istenilen şey, amaç, gaye, maksat, hedef.

ERUK

Kayısı. Erik.

SEVK

Gönderme, götürme. Sürükleme, itme.

ZANK

Birdenbire.

USUK

Anlayışlılık, çabuk sezme yeteneği.

ÖRİK

Kazma. Çapa. Örük.

ZORK

Yumruk.

ÜŞÜK

Soğuk algınlığı. Genellikle, donma. Donmaktan morarıp uyuşan organ. Donmadan sonra, el ayak gibi organlarda süren uyuşukluk, kaşınma. Soğuk. Üşümüş kimse. Yeşilken soğuk vurmuş ekin. Çukur. Uyuşuk, budala. Soğuk vurmuş, bozulmuş (sebze, meyve için). Soğuktan duyulan uyuşma, acıma.

UNAK

İyi, elverişli, yarar.

ÖPEK

Tümsek.

AŞIK

Aşık kemiği. Aşırma. Bir kimseye veya bir şeye karşı aşırı sevgi ve bağlılık duyan, vurgun, tutkun kimse. Sevişen bir çiftten kadına oranla genellikle erkeğe verilen ad. Halk ozanı. Dalgın, kalender kimse. "Ahbap, arkadaş" anlamında kullanılan bir seslenme sözü. Yağ çıkarmak için kullanılan ağaç. Kadınların bir süs eşyası. Allah adamı, safderun, bön. Çingene. Âşık. Alıcı ile göstericilerde filmin aralı devinimini sağlayan tırnaklara gerekli devinim biçimini veren, çapraşık bir devinimi sağlayabilecek biçimde yapılmış, özeğinden geçmeyen bir eksene bağlı madenden parça. Saz çalarak şiir okuyan halk ozanı tipi. Çatıyı oluşturan ağaçlardan her biri. (Afşar Gelendost Isparta). Akıntı, cereyan. Türk gölge oyununda ciddi tiplerden biri; saz çalarak şiir okur. Halk ozanlarının ezgicilerine ve öykücülerine verilen ad. (Halk edebiyatı terimi) Saz şâiri. Tutkun, vurgun, sevdalı.

 

Kaynak: Türk Dil Kurumu (TDK) Büyük Türkçe Sözlük